“Ik doe me vaak beter voor dan ik ben”
Klaske Visser (49) wil graag gezien worden als ‘normaal’ maar door haar neussonde is te zien dat ze wel degelijk ziek is. “Ik doe me vaak beter voor dan ik ben en dat moet ik dan later weer bezuren”, vertelt ze. Na een periode van acht maanden aan onderzoeken kreeg ze in 2018 de diagnose mitochondriële myopathie. Klaske woont samen met haar man Kire en hulphond Lobke in Heerenveen.
Er zijn perioden dat Klaske snel achteruit gaat, maar er zijn ook tijden dat het aardig stabiel is. Ze heeft veel last van vermoeidheid en haar ademhaling. Omdat haar maag voedsel niet goed kan verwerken heeft ze sondevoeding. “Het lukt nog wel om iets te eten, zo geniet ik zo nu en dan bijvoorbeeld van een heerlijke kroket. Daarna word ik wel misselijk en moet ik soms overgeven, maar dat heb ik ervoor over.” Ze heeft een neussonde en die kan ze inmiddels ook zelf terugplaatsen. Als ze op pad gaat doet ze deze wel eens uit zodat voor anderen niet direct te zien is dat ze ziek is.
Voorzieningen
Klaske is heel blij met de hulpmiddelen die ze heeft om zo zelfstandig mogelijk te kunnen leven. In haar woning is een traplift geïnstalleerd en de keuken is aangepast zodat ze zittend kan koken. Ook heeft ze een douchestoel en een elektrische handbike.
Haar leven veranderde in 2023 toen ze haar hulphond Lobke kreeg. “Mijn leven is veel leuker met haar, en ik heb meer ritme en structuur. Lobke betekent veel voor mij. Hiervoor ging ik ’s middags nog naar bed en dat is nu niet altijd meer nodig. Zij voelt als een vriendin en ik krijg veel positieve energie van haar.” Eerst had Klaske wel twijfels of het zou lukken, omdat elke dag de hond uitlaten en stofzuigen wel zwaar kan zijn. Maar het gaat goed. Met haar handbike laat ze Lobke tenminste vier keer per dag uit en gaat graag met haar naar het losloopgebied in de buurt. Tussendoor neemt ze voldoende rust.
Grenzen bewaken
Met vallen en opstaan heeft Klaske nu beter een balans gevonden in het omgaan met haar lage energieniveau. Voorheen was dat wel anders, toen ging ze vaak ver over haar grenzen. “Ik kan nu beter ‘nee’ zeggen. De omslag kwam na een verjaardagsfeest waar ik het veel te laat had gemaakt. Ik heb vier dagen plat gelegen en heb me toen voorgenomen dit anders aan te pakken.” Het is voor anderen lastig te begrijpen wat het voor Klaske betekent om vroeger weg te gaan of dat ze helemaal niet kan komen. “Ik doe me ook wel beter voor dan ik eigenlijk ben, en dan heb ik het gevoel of ik me moet verantwoorden. Dat voelt niet goed. Mijn man en goede vriendinnen weten gelukkig goed wat ik wel kan en wat niet.”
“Ik kan nu beter nee zeggen”
Het belangrijkste in haar leven zijn haar man, kinderen en kleinkinderen. Het ergste van de ziekte is dat niet alles meer kan. Ze zou dolgraag op de kleinkinderen willen passen maar dat lukt niet. “Ze komen wel logeren. Ik plan dat goed in en geniet heel erg van die logeerpartijtjes. Ook spreek ik graag af met mijn kinderen en bonuskinderen. Ik vier het leven, binnen mijn mogelijkheden.”
Klaske deelt haar verhaal in de 15e editie van het Energy4All Magazine (2024)
Door Margreet Vogelzang
Foto door Jasmin Ibrahimagic