Anne Driever (37) groeit op als oudste uit een gezin van drie kinderen en woont al haar hele leven in het Drentse Gieten. Haar kindertijd verloopt zonder al te grote problemen.
“Als kind had ik een gewoon leven, ik heb de basisschool doorlopen en ook de middelbare school heb ik redelijk gemakkelijk kunnen halen.” Als ze meerdere keren valt en haar mbo-opleiding zwaar verloopt wordt ze onzeker. “Ze dachten dat ik faalangst had omdat ik niet durfde te klimmen en niet over de bok durfde te springen met gymnastiek. De theorielessen gingen gelukkig wel goed, maar ik bleef mezelf afvragen waarom ik anders was dan mijn broer, zus en klasgenoten.”
“Ik bleef mezelf afvragen waarom ik anders was dan mijn broer, zus en klasgenoten.”
Nadat Anne klaar was met haar studie bleef ze zoeken naar antwoorden op haar klachten, “Ik viel vaak, al lopend of met de fiets.” Ze ging met haar klachten naar de huisarts, die vertrouwde het niet en stuurde haar door naar het UMC Groningen. Na vele onderzoeken krijgt ze daar haar diagnose: mitochondriële myopathie, een energiestofwisselingsziekte.
“Domme pech, ik heb een spontane mutatie in mijn DNA.” Bij het UWV vraagt ze een Wajong uitkering aan omdat werken niet meer lukt, gelukkig werd de aanvraag goedgekeurd.
In de loop der jaren levert ze steeds meer in. “Ik woon zelfstandig in een appartement, maar laat vaak dingen vallen en heb hulpmiddelen nodig.” Ook heeft ze minder eetlust, veel last van stijfheid in haar armen en benen en is ze sneller vermoeid. Gelukkig kan ik me met de meeste dingen nog redden, al moet ik wel vaker hulp vragen omdat ik achteruitga.”
Het maakt haar verdrietig en boos dat ze steeds meer wordt beperkt in haar doen en laten. Met hulp van een psycholoog heeft ze hier mee om leren gaan.
“Het is confronterend als men opmerkt dat je steeds moeilijker gaat lopen, ik voel het natuurlijk zelf ook wel want ik ervaar pijn en stijfheid, maar het blijft vervelend om te horen.” Omdat ze zo vaak valt krijgt Anne via de WMO een driewieler zodat ze toch kan blijven fietsen. Voor het lopen heeft ze inmiddels ondersteuning van een rollator. “Ik ben een keer erg hard gevallen in de douche, sindsdien douche ik voor de veiligheid zittend op een douchekruk. Ook heb ik huishoudelijke hulp, dat scheelt mij veel energie.”
“Ik hield van stapavonden en stond ik tot laat op de dansvloer, helaas is dat nu niet meer haalbaar.”
Die energie besteedt Anne graag aan afspreken met vrienden of aan haar vrijwilligerswerk. “Ik ben een echt gezelschapsdier, vroeger stond ik tot laat op de dansvloer, ik hield van stapavonden!
Helaas is dat nu niet meer haalbaar.” Toch blijft ze binnen haar mogelijkheden naar geluksmomenten zoeken. “Ik kan ontzettend genieten van samen een serie kijken of lekker zitten lezen op de bank.” Ze probeert zo positief mogelijk in het leven te staan. “Al blijf ik het erg lastig vinden dat ik niet meer spontaan ergens naar toe kan.”
